روز چهارشنبه جلسه هفتم از دوره چهل و سوم کارگاههای آموزشی جهان بینی کنگرۀ 60 با نگهبانی جناب آقای مهندس حسین دژاکام و استادی آقای دکتر نبئی و دبیری آقای حامد شمس با دستور جلسۀ " ایدز و اعتیاد "رأس ساعت 16:45 آغاز به کار نمود.

سخنان استاد :

 یکی از مباحثی که در مقوله اعتیاد مطرح می گردد و امروز به آن خواهیم پرداخت ؛ مسئله ایدز می باشد که بسیاری از مردم در افریقا از آن رنج می برند و پیش بینی شده بود که تا سال 2010 ، 20 میلیون کودک والدین از دست داده و یتیم خواهیم داشت که اکنون تعداد آن ها بیشتر شده و شاید امروز به مرز 25 میلیون نیز رسیده باشد .

ایدز یک مسئله جهانی است که تمام دنیا با آن درگیر هستند ؛ آسیا ، آفریقا ، اروپا و ...

مسئله اعتیاد با ایدز در هم بافته شده اند و به هیچ وجه نمی شود آن ها را از هم جدا کرد و تنها مسئله تزریقات نیست که عامل شیوع آن می باشد ؛ البته شیوع آن ، بزرگی و عظمت آن بسیار به اعتیاد تزریقی وابستگی داشته است . اما نشان خواهیم داد که قضیه ؛ بزرگتر از اینهاست و ابعاد قضیه به توجه بیشتری نیاز دارد .

نشان حرکت مبارزه با ایدز به شکل ربانی است که به دور خودش پیچیده شده است و به رنگ قرمز است و این رنگ قرمز علامت خطر است و این حصار نشان حفاظت است و سرنگی که در وسط آن قرار دارد ، برای نشان دادن اهمیت تزریق می باشد که روز به روز هم اهمیت وسایلی که باید برای استریلیزاسیون استفاده شود ، بیشتر می شود .

اما این اعتیاد است که که بصورت افسار گسیخته وارد عرصه ایدز شده است و این مسئله یک هویتی دارد .

ایدز مشکل پیچیده ایست که اگر ابعاد آن را بررسی کنیم ، بهتر می توانیم با آن کنار بیاییم . همین مسئله تزریق و سرنگ و سوزن ؛ خودش منجر شده به این قضیه که ایدز و اعتیاد به هم وابسته شوند و حتی در بروشورها و آگهی ها و آموزش های بهداشت هم سعی می کنند از آن ها استفاده کنند .

 تصویر بالا یکی از شخصیت هایی است که برای نجات افراد از اعتیاد تزریقی از آن استفاده می کنند . نام این شخصیت BLECH MaN است . BLECH چیزی شبیه به مایع سفید کننده است که در آن آب ژاول و کلر موجود است که هم سفید می کند و هم ضد عفونی و بوسیله آن برای یک پدیده مانند اعتیاد تزریقی که نقش مهمی در در شیوع ایدز داشته ، بشدت در حال مبارزه و فعالیت بودند و در ایران هم تا چند وقت پیش تابلوی آن وجود داشت

گزارش: همسفر مهری مصطفی

این چهره آشنای کشتی ایران و جهان دقایقی در جمع باستانی کاران کنگره 60 حضور پیدا کرده و مورد استقبال جناب  مهندس دژاکام و سایر ورزشکاران قرار گرفتند و عکسی به یادگار باایشان گرفتند . در خاتمه فرصت کوتاهی دست داد  تا با این پیش کسوت ورزش که خدماتش بر کسی پوشیده نیست  ، صحبت کوتاهی داشته باشم :

بسیار خوشحالم که امروز در پارک طالقانی حضور پیدا کردم و درجمع ورزشکاران کنگره 60 هستم . آشنایی با کنگره را مدیون آقای دکتر حاج رسولی می دانم که همواره به کارشان ایمان داشته ام چه در زمانی که ایشان در سطح  ملی قهرمان ارزنده و با اخلاقی بودند و چه دوره ای که در فدراسیون کشتی فعالیت می کردم ، همیشه دوست داشتم از علم و تجربه ایشان استفاده کنم که فرصتش پیش نیامد . همکاری ایشان با این جمعیت احیای انسانی کار بسیار زیبا و قابل تقدیری است که نامش را فقط می توان پهلوانی گذاشت .

بنظر من این کار باید برای همه مسولین و ورزشکاران رشته های مختلف یک الگو باشد که به اینجا بیایند و درس ادب یاد بگیرند .بسیار لذتبخش بخش است وقتی می بینی که افرادی که روزی به زندگی پشت کرده بودند به سلامتی رسیده اند و در کنار یکدیگر در کمال ادب و جوانمردی   به ورزش می پردازند  بسیار لذتبخش است به شخصه همراهیهای جناب دکتر حاج رسولی و زحمات بنیانگذار کنگره 60 را ارج می گذارم و به ایشان خدا قوت می گویم . افتخار می کنم که رخصت این را پیدا کردم که در جمع دوستان کنگره 60 باشم و از این به بعد نیز سعی خواهم کرد حضور بیشتری داشته باشم و وقت بیشتری برای همکاری با ورزش این جمعیت داشته باشم .

درادامه فرمودند :

من متولد و بزرگ شده یکی از محلات جنوب شهر تهران هستم وبه طبع با افراد مصرف کننده زیادی برخورد داشته ام . و لی هیچ گاه این افراد را به چشم بزهکار نگاه نکرده ام بلکه همیشه اعتقاد داشته ام این افراد بیمارانی هستند که باید به آنهاکمک کرد تا بااراده خودشان سلامتی خود را بازیابند . امیدوارم مردم و مسولین نیز نگاهشان به اعتیاد به همین شکل باشد و در حمایت و یاری به این افراد دریغ نکنند . امروز با این همه شور و انرژی که در پارک طالقانی دیدم به وجد آمدم و معتقدم تک تک این عزیزان که توانسته اند به اعتیادشان غلبه کنند ، چیزی از یک پهلوان واقعی کم ندارند .

به عنوان فردی که سالها در ورزش این مملکت بوده ام  به همه ورزشکاران کنگره 60 افتخار می کنم و مطمئنم با انرژی مثبتی که امروز در جمع این عزیزان دریافت کردم تا چند روز سرشار از انرژی خواهم بود .

ایشان در پاسخ سوالم که آینده ورزش کنگره 60 به خصوص کشتی را چگونه می بینید ، گفتند :

خوشبختانه کنگره 60 توانسته است در رشته های مختلف رشد بسیار قابل توجهی داشته باشد و در سطح ملی و باشگاهی خود رانشان دهد . کشتی هم از این قاعده مستثنی نیست . با همت و پشتکاری که  امروز دررشته های مختلف دیدم ، مطمئن باشید رشته ورزشی کشتی هم  می تواند همچون سایر رشته هارشد کند و خبرهای خوبی ازاین رشته در کنگره 60 خواهید شنید .حتی سرامد سایر رشته های ورزشی کنگره 60 باشد . امیدوارم با پی گیری قهرمانان خوبی  که از رشته ورزشی کشتی در کنگره 60 هستند و با تلاش و حمایتهای عزیزانی مثل آقای دکتر حاج رسولی و سایر مسوولین این رشته هم جایگاه خودرا به زودی پیدا کند .بنده هم با کمال میل قول می دهم اگر کاری از دستم برمی آید دریغ نکنم و همکاری بیشتری با کنگره 60داشته باشم ..

آینده کنگره 60 را بسیار روشن می بینم و مطمئن هستم  با حضور دلسوزانی مانند آقای دژاکام و دکتر حاج رسولی و سایر عزیزان در آینده شاهد پیشرفتهای بیشتری درسطح علمی و ورزشی از این مکان خواهیم بود . امیدوارم مسولین حمایت بیشتری از این جمعیت احیای انسانی داشته باشند وشاهد حضور و فعالیت سایر عزیزان تحصیل کرده و مجرب امر ورزش ایران ، در کنگره 60 باشیم .

گزارش : مسافر علی ضیاء

منبع : معجزه

کنگره 60 بر اساس اصل پذیرفته شده کمک فرد رها شده از دام اعتیاد ، به فرد در حال مصرف مواد مخدر ، فعالیت می کند. امروزه در تمام دنیا ، این اصل به عنوان یکی از قوی ترین راهبردهای فعالیت در حوزه اعتیاد و درمان ، شناخته می شود . البته کنگره 60 به نوعی ، این اصل را ارتقا داده و معتقد است که فرد رها شده از دام اعتیاد صرفا به دلیل داشتن تجربه رهایی از اعتیاد نمی تواند راهنمای دیگر مصرف کنندگان مواد مخدر که خواهان رهایی از دام اعتیاد هستند باشد . هرچند او تجربه رهایی را دارد اما دراین مقوله تجربه به تنهایی کافی نیست ، باید ببینیم که او چگونه از اعتیاد رها شده است ، با چه روشی و چه متدی ، آیا درمان شده است ؟ آیا مشکلات او برطرف شده است ؟آیا به تعادل رسیده است ؟ یا اینکه فقط مصرف خود را قطع کرده یا به عبارتی فقط ترک کرده است . قطعا در  چنین وضعیتی ، که سخت درگیر مشکلات  درونی و بیرونی خود می باشد  و از نظر جسم ، روان و جهان بینی به تعادل نرسیده و آموزش لازم را ندیده است ، چگونه می تواند به دیگران کمک کند ؟

 در ساختار آموزشی و راهنمایی کنگره 60 ، با دو واژه یا دو شخصیت راهنما و رهجو برخورد می کنیم .

راهنما :

 در کنگره 60 به فردی راهنما گفته می شود که بعد از قطع مصرف مواد مخدر و رسیدن به رهایی و درمان اعتیاد با متد DST و به تعادل رسیدن شهر وجودی او شامل جسم ، روان و جهان بینی ، آموزش های کنگره 60 را گذرانیده و در آزمون های داخلی کنگره 60 که به منظور انتخاب راهنمایان جدید برگزار می شود شرکت نماید .

 این فرد در صورت کسب نمره قبولی در دو آزمون کتبی داخلی ، شامل آزمون های فنی و جهان بینی ( که کعمولاً نمره قبولی بالای 18 می باشد ) ، بایستی از کنگره مرزبانان نمایندگی خود نمره انضباط بگیرد و پس از درج نظریه تایید توسط راهنمای او در فرم درخواست کمک راهنمایی ، پوشه حاوی برگه های امتحانی ، فرم درخواست کمک راهنمایی ، معرفی نامه تربیت بدنی مبنی بر حضور فعال در یکی از رشته های ورزشی و سایر مدارک او در کنگره دیده بانان  مورد بررسی قرار می گیرد. در صورت دارا بودن شرایط قانونی ( قوانین داخلی کنگره 60 ) درخواست او توسط دیده بان راهنمایان و نگهبان کنگره 60 امضا می شود و پس از آن پیمان کمک راهنمایی را امضا می کند و شال مخصوص کمک راهنمایی که شال نارنجی است و نشان کمک راهنمایی می باشد را دریافت می کند . در مرحله بعد او در نمایندگی خود مجوز اعلام کمک راهنمایی و تشکیل لژیون را از مرزبانان نمایندگی خود دریافت می کند .

شایان ذکر است پروسه راهنمایی در کنگره 60 شامل سه بخش کمک راهنما ، راهنما و استاد راهنما می باشد ، کمک راهنمایی ، اولین دوره فعالیت در این حوزه است که مدت زمان آن 4 سال می باشد . کمک راهنما اگر در طول این مدت 3 نفراز شاگردانش ( مصرف کنندگان مواد مخدر که برای درمان مراجعه می کنند ) بعد از درمان به مرحله کمک راهنمایی برسند و همچنین آغاز نامه خود را در خصوص موضوعات موبوط به اعتیاد ، برگرفته از تجربیات و دانش خود ، به رشته تحریر در آورد ، پس از دفاع از آغاز نامه خود و تایید کنگره دیده بانان ، می تواند از مرحله کمک راهنمایی به مرحله راهنمایی صعود نماید .

تا این جا متوجه شدیم که رسیدن به درجه کمک راهنمایی در کنگره 60 به منزله گذشتن از هفت خان رستم است و کار ساده ای نیست و کنگره 60 صرفا به موضوع تجربه یک فرد رها شده از دام اعتیاد ، اکتفا نکره است .

بلکه معتقد است فرد رها شده بایستی علاوه بر تجربه اعتیاد و رهایی از آن ، به درمان قطعی رسیده باشد ، آموزش کافی را ببیند و مسلح به علم شناخت کامل صورت مسئله  اعتیاد باشد و عاشق خدمت به همنوعان خود برای رهایی از اعتیاد نیز باشد تا بتواند به دیگران کمک کند .
هدف ما از بیان این مطالب در دستور جلسه وظایف رهجو ، این است که بدانیم کمک راهنما یا راهنما کیست و چه جایگاهی دارد و برای رسیدن به این جایگاه چه مسیر سخت و طولانی را پشت سر گذاشته است . می خواهیم بدانیم که مصرف کننده مواد مخدر که برای درمان به کنگره 60 مراجعه می کند و مجاز است یکی از کمک راهنمایان کنگره 60 را به عنوان راهنمای خود انتخاب کند ، در مقابل راهنما و کنگره 60 چه وظایفی دارد .

رهجو :

حتما می دانید که در کنگره 60 به چه کسی رهجو گفته می شود  ، رهجو یعنی جوینده راه رهایی ، یعنی مصرف کننده مواد مخدر که خواهان رهایی از دام اعتیاد است و به دنبال راه منطقی برای درمان اعتیاد خود می گردد .

در مقاله علمی صورت مسئله اعتیاد ( مهندس حسین دژاکام ) مصرف کنندگان مواد مخدر در قالب یک مثلث به سه گروه تقسیم می شوند . این دسته بندی برای اولین بار در جهان ، در این مقاله ارائه شده است و در هیچ جای دیگری این دسته بندی را نمی توانیم بیابیم . بر اساس این مقاله ، مصرف کنندگان مواد مخدر به سه گروه نامزدهای اعتیاد ، مصرف کنندگان خواهان اعتیاد و مصرف کنندگان خواهان رهایی تقسیم می شوند . کنگره 60 برای هرکدام از این گروه ها رویکرد خاص خود را پیشنهاد می کند . برای نامزدهای اعتیاد ، اصل پیشگیری ، برای مصرف کنندگان خواهان اعتیاد ، اصل مهار و برای مصرف کنندگان خواهان رهایی ، اصل درمان .

در اجرای پروسه درمان اعتیاد ، مصرف کنندگانی موفق هستند و به درمان و رهایی می رسند که در دسته سوم باشند . اگر مصرف کننده ای با تمام وجود خواستار رهایی نباشد ، امکان ندارد به رهایی از اعتیاد برسد . رهایی از اعتیاد کار کوچک و ساده ای نیست . نیروی بسیار عظیمی را می طلبد که این نیرو فقط در افراد خواهان رهایی یافت می شود و فرد خواهان رهایی می تواند این نیروی خفته را به کار گیرد و از قوه به فعل درآورد .
 وظایف رهجو

1- خواهان رهایی بودن :

همانگونه که گفتیم ، اولین ویژگی و خصوصیت رهجو ، خواستار رهایی بودن است . فردی که خواهان رهایی نیست ، رهجو نیست . بعضی ها خواهان رهایی هستند و بعضی ها فکر می کنند که خواهان رهایی هستند و در عمل نشان می دهند که خواهان رهایی نیستند . هم مصرف بی حد و حصر مواد را می خواهند و هم رهایی را ، و این ها در کنار یکدیگر قرار نمی گیرند . بنابراین رهجوی واقعی کسی است که اگر یک صندلی را به خود اختصاص می دهد ، در مقابل وجدان خود ، سربلند باشد . زیرا افراد بسیاری هستند که خواهان رهایی و منتظر این صندلی هستند . کسی که خودش خوب می داند که خواهان رهایی نیست آیا بهتر نیست به دنبال کار خودش برود تا این صندلی و این موقعیت و امکانات در اختیار فردی که خواهان است قرار گیرد ؟

2- آموزش پذیری :

رهجو کسی است که می داند برای چه امری به کنگره 60 می آید . او هدفش را می شناسد ، او به دنبال رهایی است و خوب می داند که بدون آموزش و یادگیری ، خبری از درمان و رهایی نخواهد بود . حضور او در کنگره ، حضوری موثر در امر یادگیری و آموزش است . او می داند که حضور در کنگره 60 مفهومی جز آموزش ندارد . خوب گوش می کند ، خوب مطالعه می کند و خوب عمل می کند . نشریات ، مقالات ، کتاب عبور از منطقه 60 درجه زیر صفر، سی دی ها و دیگر منابع آموزش کنگره 60 را از دست نمی دهد . حرف راهنمایش را فقط یک بار می شنود و عمل می کند . در مقابل آموزش های کنگره 60 و راهنما تسلیم است . برنامه تیپرینگ خود را دقیقاً طبق دستور راهنما بدون کوچکترین تغییری انجام می دهد . اگر راهنما می گوید مثلاً : 8 صبح ، رهجو معنی 8 صبح را می داند . می داند که هشت و ده دقیقه ، دیگر هشت نیست . در مدت زمان کوتاه برگزاری جلسات ، صندلیش را ترک نمی کند . رهجوی خوب در زمان برگزاری کلاس ، در کلاس است ، در حیات و مشغول سیگار کشیدن نیست . کسی که تحمل نشستن روی صندلی به مدت یک ساعت و نیم را ندارد و  تحمل سیگار نکشیدن به مدت یک ساعت و نیم را ندارد ، چگونه می تواند از دام مخوف اعتیاد رها شود ؟

3- رعایت اصول ، قوانین و حرمت کنگره 60 :

رهجو کسی است که اصول ، قوانین  و حرمت کنگره 60 را با دقت رعایت می کند . دیر نمی آید ، زود نمی رود ، غیبت نمی کند ، وارد مسایل حاشیه ای نمی شود . کاری به کار دیگران ندارد . توان و انرژیش مصروف امور درمان خود می شود . با راهنما صداقت دارد . لباس پوشیدن و رفتارش درست است . با دیگران با احترام برخورد می کند . به قوانین احترام می گذارد . برای نگهبان نظم ، مهماندار ، مرزبان و سایر گردانندگان ، احترام و ارزش قائل است . اتومبیلش را جایی پارک نمی کند که برای کنگره مشکل ساز شود و خلاصه اینکه نسبت به تمام این امور و مسایل با حواس جمع برخورد می کند . در مورد راهنما می داند که راهنما استاد است و او شاگرد ،  راهنما مربی اوست  ، پس باید به او احترام کامل بگذارد . طوری با او حرف نمی زند که اگر کسی نداند ، تصور کند او دوست و رفیق اوست ، نه ، کمک راهنما دوست و رفیق رهجو نیست ، جایگاه او به مراتب از جایگاه دوست و رفیق بالاتر است . اگر او را دوست و رفیق خطاب کنیم و هر طور که مایل بودیم و راحت بودیم با او صحبت کنیم ، قطعاً به او بی احترامی کرده ایم . او معلم و مربی است و حرمت و احترام معلم و راهنما بر هر کسی واجب است .
4- بازیگر بودن و خدمت کردن :

رهجو در کنگره 60 ، تماشاچی فعالیت و خدمت دیگران نیست . خودش فعال است و خدمت می کند . او خوب می داند که خدمت کردن و فعال بودن بخشی از پروسه درمان اوست و نسبت به این مهم بی تفاوت نیست . او می داند که خدمت در کنگره 60 داوطلبانه است و تا خودش داوطلب نشود کسی به سراغ او نخواهد آمد . او می داند که اگر بازیگر نباشد ، پس از مدتی از همه چیز خسته می شود و همه چیز برایش تکراری و کسل کننده می شود و شروع می کند به ایراد گرفتن از همه چیز و در نهایت از حرکت باز می ماند .

5- قدردانی و سپاسگزاری :

یکی از آموزش های مهم کنگره 60 ، آموزش شکرگذاری و سپاسگزاری در برابر خالق و مخلوق است . کسی که نسبت به مخلوقین خداوند مراتب سپاس گزاری را بلد نیست و نمی داند  ، قطعاً شکرگزاری از خداوند را نیز نیاموخته است . رهجو نسبت به خدمت هایی که از راهنما و کنگره 60 دریافت می کند ، بی تفاوت و ناسپاس نیست . هرچند کنگره 60 رایگان است و وجهی بابت درمان و رهایی از کسی دریافت نمی کند ، اما رهجوی واقعی در صورتی که توان مالی داشته باشد در جای خودش و در مواردی که امکان کمک مالی وجود دارد ، مانند حساب ذخیره زمین و ساختمان و یا در گردش سبد پول در جلسات ، در حد توانش حمایت می کند . رهجو هیچگونه تعهد مالی در مقابل راهنما ندارد ، اما در مراسمی مثل روز تولد راهنما و یا روز راهنما ، مجاز است برای راهنمای خودش به پاس خدمات و راهنمایی ، کادو یا هدیه ای تهیه کند ، و این امر در تمام دنیا و بر اساس خرد جهانی ، یک حرکت بسیار زیبا و انسانی است .

6- درخت میوه ، آنچه که دریافت نموده ، چندین برابر پس می دهد .

یک رهجو ، قطعاً به رهایی می رسد . او ضمن اینکه برای همیشه رهجو است ، زمانی می رسد که خود تبدیل به کمک راهنما و در ادامه راهنما می شود و چنیدین برابر آنچه که دریافت نموده بازپس می دهد و شاید این مهمترین و بزرگترین وظیفه باشد  و این چیزی نیست مگر تلاش در جهت رهایی دیگران و تربیت استاد و راهنمای درمان اعتیاد برای دیگرانی که هنوز نیامده اند و در راهند .
وظایف رهجو و نبایدها :

 راهنما فقط راهنمایی می کند ، کنگره 60 می گوید ،  اعتیاد درمانگر ندارد ، راهنما درمانگر نیست ، درمانگر اعتیاد ، رهجو است، تمام مسئولیت درمان روی دوش رهجو است ، رهجو نباید انتظار داشته باشد که کمک راهنما تمام وقت در خدمت او باشد ، او راهنماست . رهجو باید از راهنما سوال کند تا راهنما جواب بدهد . رهجو باید برنامه بخواهد تا راهنما برنامه کاهش مصرف را ارائه بدهد . رهجو باید به دنبال راهنما باشد نه اینکه راهنما به دنبال رهجو باشد .

 راهنما متخصص همه علوم و یا مشاور مسائل خانوادگی یا شغلی يا اقتصادي نیست . او راهنمای درمان اعتیاد است .

رهجو نباید توقع داشته باشد که راهنما همه سوالات او را درهر زمینه ای جواب بدهد و اگر جواب نداد یا ندانست ، بگوید راهنمای من نمی داند ، رهجو نباید راجع به مسائل خصوصی زندگی خود که ربطی به راهنما ندارد از او راه کار بخواهد ، حل این گونه مسائل به عهده رهجوست و آموزش های کنگره 60 به طور غیر مستقیم ، حل مشکلات را به رهجو می آموزد .

 رهجو نباید توقع داشته باشد که راهنما ساعت ها درکنار او باشد و با او حرف بزند . او کار های دیگری هم دارد و رهجوهای دیگری هم دارد .

 رهجو نباید وقت و بی قت با راهنما تماس تلفنی بگیرد و از او سلب آسایش کند ، رهجو یاد می گیرد زمانی که در کنگره حضور دارد و در موقع مناسب سوالاتش را از راهنمایش بپرسد .

این ها خلاصه ای از باید ها و نباید ها در حوزه وظایف رهجو بود که قدر مسلم نمی تواند کافی باشد . یک هفته فرصت داریم تا در این خصوص در بخش گفت و شنود کارگاه های آموزشی در باب این موضوع مشارکت داشته باشیم  .

از آنجایی که همه ما رهجو هستیم حتی اگر کمک راهنما یا راهنما باشیم ، آرزو می کنیم رهجوی خوبی باشیم و راهنما و کنگره 60 از ما راضی باشد تا در ادامه ، خداوند نیز از ما راضی باشد ، زیرا اگر رضایت و اذن خداوند نباشد ، رسیدن به درمان و رهایی و در ادامه رسیدن به دیگر مراتب ، غیر ممکن خواهد بود .

با احترام ، مسافر علی خدامی

www.c60.ir

من نمی توانم درک کنم که چرا پسرم حرکاتش تغییر کرده است، رفتار او در خانه عجیب و غریب است، بی قرار و ناآرام می باشد، در مدرسه موفق نیست و اخیرأ مسئولین مدرسه طی یادداشتی اعلام کرده اند که کمتر به کلاس می آید و بیشتر وقت خود را با پسران دیگر و رفقایش می گذراند، بعضی از آنها را حتی ما نمی شناسیم و نمی دانیم چگونه با او دوست شده اند.
بعضی وقتها با آنها به خانه می آید، یکروز وقتیکه تعدادی از آنها در خانۀ ما جمع بودند تلفن خانه زنگ خورد و با یکی از آنها کار داشت، همسرم برای خبر دادن به او صدایش کرد اما جوابی نشنید، بطرف اطاق پسرم که همه در آن جمع بودند رفت اما درب اطاق قفل بود، آیا شما فکر می کنید آنها در حال مصرف مواد مخدر بودند؟
این پدر حق دارد که نگران باشد، از این به بعد والدین این پسر که در منطقۀ خوبی از شهر زندگی می کنند نمی توانند بدون توجه به این نگرانی و بطور مطمئن به زندگی خود ادامه دهند.
استفادۀ پنهانی و در بعضی مواقع آشکار مواد مخدر بین بچه ها و جوانان طبقۀ متوسط و ثروتمند جامعه به شکل عجیبی روبه افزایش است و سن متوسط اعتیاد و مصرف کنندگان مواد مخدر هرروز کمتر می شود، بارها دیده شده است که بچه های دوران متوسطه (دبیرستان) و یا کوچکتر نیز درگیر این شیطان بزرگ هستند.
والدینی که زندگی آنها بطریقۀ صحیح اداره می شود، برایشان بسیار مشکل است تا قبول کنند که فرزندان آنها به مواد مخدر روی آورده اند با اینکه این مادۀ مرگ زا برایشان جالب است، بعضی از والدین نیز فکر می کنند که فرزندان آنها از مصرف مواد مخدر وحشت دارند، آنها ممکن است که فرزندان خود را از نزدیک شدن به فروشندگان یا مصرف کنندگان مواد مخدر بر حذر دارند و آنها را تحت کنترل شدید قرار دهند تا از تماس آنها با جوانان بزرگتر از خودشان که احتمال می دهند مواد مخدر را آزمایش کرده اند جلوگیری بعمل آورند، اما علی رغم تسهیلات خانواده عوامل متعددی وجود دارد که جوانان به سوی مواد مخدر و مصرف آن بروند.
اولین عامل فشار دیگر دوستان است، جوانان هم سن و سال او اصرار می کنند که مواد مخدر را امتحان کند و اصرار آنها بر این مطلب می باشد که در صورت مصرف مواد مخدر او را در گروه خود می پذیرند و در صورت مخالفت او را تحریم خواهند کرد و به همین دلیل او مواد مخدر مصرف می کند.
عامل دیگر غلبه کردن بر احساس بی کفایتی است که این احساس بیهودگی در بین بعضی جوانان متداول است، جوانان طبیعی دارای روحی باز هستند و قادرند خوب فکر کنند و منطقی باشند و این حالت تا زمانی که آنها را به حساب می آورند در آنها باقی می ماند، پس می توان گفت بکارگیری فعال از فرزندان و به حساب آوردن آنها در اغلب موارد زندگی مشترک خانوادگی می تواند عامل بازدارندۀ بسیار مؤثری برای جلوگیری از حضور فرزندانمان در دنیای اعتیاد باشد، اما آنها که مغلوب احساس بیهودگی میشوند همیشه فکر می کنند که آیا هرگز قادر خواهند بود که به این حالت بیهودگی خود در مقابل معلمان و والدین و بزرگترها چیره شوند؟؟ سپس اولین تجربه با پیشنهاد گرگان در کمین نشسته که به او می قبولانند که آنها هم چنین حالتی را داشته اند و با مصرف مواد مخدر بر آن غلبه کرده اند شروع می شود.
عامل بعدی که می توان به آن اشاره کرد کنجکاوی است، جوانان ذاتأ کنجکاو هستند و در مورد کشف چیزهایی که نمی دانند به شکل غیر قابل وصفی از خود هیجان نشان می دهند، آنها مطالب بسیاری در مورد خطرات مواد مخدر شنیده اند و یا خوانده اند اما روی دیگر سکه را نیز سوداگران مرگ برای آنها تبلیغ می کنند و این تبلیغات سوء همیشه در گوششان زنگ میزند، اما در طرف دیگر یعنی خانواده ها، مطبوعات، تلویزیون و نشریات، پوسترها و تابلوهای تبلیغاتی، همواره تصویر اعتیاد و خطرات آن را با یک تصویری از یک فرد شکست خورده و پایان یافته با سرنگی در دست و در خرابه هایی ناپیدا نمایش می دهند، سالها چنین تصاویری را حتی می توانستین پشت شیشه ها و پنجره های اتوبوسها تماشا کنیم، اما به راستی تأثیر این تصاویر چقدر بوده؟ هدف اطلاع رسانی بوده، آیا اطلاعات کافی رسیده است؟
شاید بتوان گفت به تعداد تمام نفوس انسانهای روی زمین دلایلی برای رسیدن افراد به دامان اعتیاد وجود دارد اما بزرگترین و عمده ترین دلیل آن که همۀ دلایل دیگر زیر چتر آن قرار دارد عدم آگاهیست و این جهل را می توان به درستی مدیریت کرد به شرطی که ما در آغاز تعریف و شناخت درستی از خود اعتیاد، مواد مخدر و مصرف کنندۀ مواد مخدر داشته باشیم.
زمانیکه والدین خواستار سعادت فرزندان خود باشند، در مورد خطراتی که اطراف آنها را احاطه کرده است با آنها صحبت می کنند، آنها برای فرزندان خود توضیح می دهند که تنها راه امن برای یک زندگی سعادتمند دوری از امتحان هرگونه مواد شیمیایی و دارویی است اما برای این توضیحات لازم است که والدین خود نیز در این موارد آگاهی کسب کنند و قبل از اینکه فرزندانشان در دام اعتیاد فرو روند این اطلاعات و دانش را به آنها منتقل کنند، به آنها گفته می شود که اعتیاد بسیار بد است و خانمان برانداز است اما فرزند با اولین مصرف مواد مخدر برداشتش چنین است که والدین من از لذت مصرف مواد مخدر هیچ اطلاعی ندارند، در صورتی که باید ابتدا چهرۀ زیبای اعتیاد را در شروع برای آنها توضیح داد و همواره از کراهت و زشتی نگفت، در این راستا والدین می توانند با مراجعه به منابع ارزشمند بسیار گوناگونی در سایت جمعیت احیای انسانی کنگرۀ 60 که همواره یکی از مراجع ارزشمند و معتبر در راستای درمان اعتیاد بوده مراجعه نمایند، شاید درست نباشد تا خانۀ ما آتش گرفت برویم و کپسول ضد حریق بیاوریم و بهتر آنست که قبل از وقوع آتش سوزی ما این آتش خاموش کن را در منزل داشته باشیم.
خیلی از خانواده ها فکر می کنند چون در خانواده شان شخص مصرف کنندۀ مواد مخدر ندارند پس لزومی برای دریافت اطلاعاتی در مورد مواد مخدر و مصرف کنندگان مواد مخدر نمی بینند، آیا شما هم اینگونه فکر می کنید؟ این مطالب را یک مصرف کنندۀ مواد مخدر می نویسد که حالا سالهاست که به درمان قطعی اعتیاد نائل شده است پس خوب توجه کنید و به خاطر بسپارید . . .
خانوادۀ محترم راه مذاکره و ارتباط خود و فرزندانتان را باز نگهدارید، مناسبت هایی پیدا کنید و مرد و مردانه با آنها صحبت کنید، هربار که با هم صحبت می کنید موعظه و اندرز را پیش نکشید و به همان اندازه که حرف میزنید گوش هم بدهید، اجازه دهید آنها سؤال کنند و سعی کنید جوابهای صادقانه بدهید و اگر جوابی را نمی دانید هردو با هم در مورد آن تحقیق کنید.
از فرزندتان سؤال کنید که در مورد خطرات مواد مخدر چقدر می داند تا برایتان توضیح دهد، از او سؤال کنید که عکس العمل های همکلاسی هایش نسبت به این آموخته ها چیست و کتاب و جزواتی در مورد خطرات مواد مخدر در اختیار او بگذارید و سپس با او در مورد آنچه خوانده است صحبت کنید، در حین صحبت با فرزندان، احتمال دارد چیزهایی را برای شما تعریف کند که باعث تعجب شما بشود، او ممکن است برای شما تعریف کند که چگونه معلمش مصرف ال اس دی (LSD) و مواد مخدر را مسخره می کند، او ممکن است به شما بگوید یکی از همکلاسی هایش برای او تعریف کرده که چگونه مواد مخدر مصرف کرده و چه احساسی از مصرف آن داشته، ممکن است برای شما تعریف کند که به آسانی و چگونه می توان مواد مخدر را در محیط مدرسه و یا گوشۀ خیابان پیدا کرد، از آنچه او می گوید سراسیمه نشوید و بخصوص او را برای آنچه که می گوید سرزنش نکنید و با موعظه او را تحقیر نکنید و سعی کنید او بفهمد که شما همیشه خواستار سعادت او هستید.

بفرض اینکه فرزند شما بگوید چند مرتبه ماریجوانا کشیده یا از انفتامین ها مصرف کرده یا حتی مدت بشیریست که درگیر آنهاست، دست پاچه نشوید و سعی کنید با تمام سختی خود را کنترل کنید، این امتحانی است که ثابت کنید میتوان به شما تکیه کرد، به این واقعیت توجه کنید که وقتی نسل جوان مشکل خود را بازگو می کند و به مشکلاتش اقرار می کند نشان میدهد که خواستار کمک است، بنابراین والدین باید با عقل و درایت کامل با او صحبت کنند و سعی نمایند که در مورد مشکل "" ما "" بهترین طریق را انتخاب کنند تا بتوانند با موفقیت از این راه به این مشکلات فائق آیند.
یک شخص مصرف کنندۀ مواد مخدر شاید وقتی که می گوید دیگر هرگز به سمت مواد مخدر نخواهد رفت قولی صادقانه داده باشد، اما او نمی تواند بفهمد که چگونه در عمل کردن به این مسئله عاجز است.
زمانی که اعتیاد در جسم، روان، اندیشه و جهانبینی یک نفر ریشه دواند حتمأ باید کمکی از خارج داشته باشد تا مجددأ کنترل شهر وجودی خود را بدست آورد، علی رغم اینکه در درمان اعتیاد همه می توانند کمک باشند اما درمانگر خود شخص است.
معمولأ یکی از موانع موجود در برابر کمک های مناسب و عاقلانه خجالت کشیدن والدین از آشنایان است، اما آنها باید این واقعیت را بپذیرند که دختر یا پسر آنها آلوده به مواد مخدر شده است و احتیاج به کمک آنها دارد تا دوباره به زندگی خود بازگردد، در آخر فراموش نکنید که همیشه بهترین راه کوتاهترین راه نیست، برای درمان اعتیاد می بایست صبور بود و از راه درست وارد شد و برای ورود به آن باید خوب تحقیق کرد و بهترین راه را انتخاب کرد.
آخرین کلام، یکی از راههای اساسی مبارزه با هر دشمن، خطر یا تهدیدی، شناسایی آن می باشد، به همین دلیل برای مبارزه با مواد مخدر بهتر است انسان، مواد مخدر و تأثیرات مصرف آن را شناخت و به ماهیت آنها پی برد.